Dünya Bir Gurbet mi? Asıl “Eve” Ne Zaman Varacağız?

Bugün sosyal medyada (Mavera sayfasında) karşıma çıkan, “Güzel Vaatler” imzalı naif bir çizim beni derin düşüncelere sevk etti. Kartın üzerinde şöyle yazıyordu: “Dünyadaki en güzel şey, eve varmaktır. Her anlamda.”

Hepimiz biliriz o hissi. Uzun bir yolculuktan, yorucu bir iş gününden veya kalabalıkların gürültüsünden sonra anahtarı çevirip kapıdan içeri girdiğimiz o an… Omuzlarımızdaki yük kalkar, derin bir nefes alırız. “Evdeyim” deriz.

Ruhun Gurbeti: Eve Özlem

Peki, fiziksel olarak evimizdeyken bile bazen neden kendimizi “ait değilmiş” gibi hissederiz? Neden içimizde tarif edemediğimiz bir özlem, bir “başka yere gitme” isteği vardır?

Neo-Spiritüel görüşe göre bunun cevabı basittir: Çünkü dünya, bizim asıl evimiz değildir.

Bizler, bu “Dünya Okulu”na eğitim görmeye, eprövlerden (sınavlardan) geçmeye gelmiş öğrenci ruhlarız. Burası bir şantiye, bir laboratuvar, geçici bir durak. Ruhumuz, geldiği o yüksek alemlerin (Spatyom’un) hafifliğini ve huzurunu hatırladığı için, maddenin bu ağır dünyasında kendini hep biraz “gurbette” hisseder. Özlediğimiz o “ev”, aslında tuğla ve harçtan yapılmış bir bina değil, ruhsal özgürlüğümüzdür. (Also read: Ruhsal Yolculukta Terk)

İçimizdeki Eve Dönüş (Also read: Tevazu Ve Vakar)

O zaman bu dünyada huzur yok mu? Elbette var.

“Eve varmak”, sadece ölümü beklemek demek değildir. Asıl eve dönüş; dışarıdaki kaosa rağmen, kendi iç merkezine, vicdanına ve özüne dönebilmektir. Ne zaman ki bir maskemizi daha indiririz, ne zaman ki bir gerçeği daha idrak ederiz; işte o zaman ruhumuz dünyada bile olsa “evinde” hisseder.

Belki de kartta yazdığı gibi; “Eve varmak, sadece bir yolun sonu değil; huzurun başlangıcıdır.”