⏱ 1 دقیقه مطالعه
رها کردن بار روحی — زندگی یک سفر روحانی سخت و طولانی است. برای حرکت رو به جلو در این راه، گاهی نیازی به افزودن چیزهای جدید به بارهایمان نیست؛ بلکه باید از بارهای موجود خلاص شویم. در تمام تعالیم روحانی، از سفر روحانی یاد میشود که اول قدم رها کردن است. رها کردن تنها نوعی تخلی نیست؛ بلکه درآمدی به تحول وجودی است.
در آمریکای دهه ۱۸۴۰، منظره عجیبی در مسیر معروف مهاجرت که «مسیر اوریگان» نام داشت، دیده میشد. مهاجرانی که به سمت غرب برای شروع زندگی جدید میرفتند، مجبور شدند واگنهای خود را سبک کنند تا بتوانند در شرایط سخت سفر پایدار بمانند. کنارهای راه پر شده بود از پیانوهای گرانبهایی، مبلمان چوبی سنگین، قفسههایی باستانی که برای نسلها نگاه داشته شده بود و کل کتابخانهها. مردم مجبور شدند این گنجینهها را—نمادهای گذشتهشان—وسط صحرا رها کنند تا زنده بمانند. این اشیاء ارزشمند بودند، بلی؛ اما خیلی «سنگین» بودند تا برای ادامه سفر حمل شوند.
این استعاره «مسیر اوریگان»، که اخیراً در نوشتاری از کآن گلتن دیدم، نوری در ذهن من ایجاد کرد. او بدی انسان معاصر را با آن مهاجرانی که کیسههای نامرئی بر دوش خود میکشیدند، مقایسه کرده بود.
این باعث شد که به سنگینترین قفسههایی که هنوز در زندگی خود حمل میکنم، بیندیشم. میخواستم این استعاره درخشان را از دریچه تکامل وجودی و معنویت تحولی بررسی کنم. تعالیم معنوی به ما نجوایش میکنند: اگر آن واگن را خالی نکنی و رها کردن را نپذیری، نه تنها در برابر رها خواهی شد، بلکه خود راه نیز ناپدید خواهد شد.
سنگینترین بار: «قربانی کردن رنج» و رها کردن
آن پیانوی سنگین روی مسیر اوریگان در دنیای درون ما متناظر با چه چیزی است؟ طبق گ.ا. گورجیف و پ.د. اوسپنسکی، پاسخ شگفتانگیز است: سختترین چیزی که انسان باید رها کردن آن را بپذیرد، نه لذتهای او است، بلکه «رنج»اش است.
از طریق یک کارکردی عجیب، انسانها نمیخواهند از غم، قربانیگری و ستمهای وارد شده به آنها دست بکشند، زیرا نفس از این چیزها تغذیه مییابد. این سفر روحانی سخت تنها با «قربانی کردن رنج» و رها کردن هویت قربانی ممکن است. نمیتوانی بدون رها کردن هویت «قربانی» در صحرا، به هویت «آزاد» دست یابی.
پارادوکس جام: «اگر در جام پر بریزی، نمیگیرد…»
چرا اینقدر برای رها کردن مشقت میکشیم؟ اینجاست که «پارادوکس جام» ظاهر میشود. ما به آب نیاز داریم (دانش نو/تکامل)، اما جام ما (ذهن) پر است. شاعران فولکلوری ما این بیتابی را چنین توصیف کردهاند: «اگر در جام پر بریزی، نمیگیرد؛ اگر در خالی بریزی، نمیپر شود.»
- حائلها (درپوش جام): طبق گورجیف، آنچه جام را میبندد و رها کردن را مانع میشود، «حائلها» هستند. اینها عذرهای ما، تعصبات و مکانیسمهای دفاعیای هستند که برای اجتناب از سوزش وجدان ایجاد میکنیم.
- فراموش کردن برای یادگیری: راهنمای سیلور برچ آن را خلاصه میکند: «پیش از اینکه بتوانند شروع به یادگیری کنند، مرحلهای از فراموش کردن آنچه فکر میکنند میدانند، وجود دارد.» فراموش کردن نیز نوعی رها کردن است.
بند شدن در برزخ: «تشویش»
اگر نتوانیم این بارها را رها کنیم چه اتفاقی میافتد؟ دکتر بدری رهسلمان، بنیانگذار معنویت نوین، بعد کیهانی را با مفهوم «تشویش» توضیح میدهد. اگر انسانی نتواند از شهوات دنیایی و فایلهای کهنه در «جام پرش» دست برکشد و رها کردن را نپذیرد، پس از مرگ تشویش عظیمی را تجربه خواهد کرد. روح نمیتواند درک کند که جسم فیزیکی را ترک کرده است و در یک اتاق بایگانی خیالی که توسط ذهن خود ایجاد شده است، به دام میافتد.
سدود انرژی: «انرژی سختشده»
مایکل نیوتن و سیلور برچ، پری بودن واگن را به عنوان یک «سدود» توصیف میکنند. سیلور برچ میگوید که غم و کینه سدودی در آورا انسان ایجاد میکنند و رها کردن این احساسات تنها راه برطرف شدن این سدود است. در کتاب Destiny of Souls، مایکل نیوتن یادآور میشود که خشم لکههای سیاهی بر انرژی معنوی ایجاد میکند که «مانند تخم مرغ پخته سختشده» است. بخشش صرفاً یک انتخاب روانی نیست؛ یک پاکسازی انرژی و رها کردن درونی است.
راهحل: پاکسازی و ایجاد فضا برای رها کردن
خالی کردن واگنت اولین قدم است؛ مرحله بعد این است که مطمئن شوی آنچه را که درآن میریزی واقعاً روح تو را تغذیه میکند.
در کتاب Creative Visualization، شاکتی گاوین فرمول را با «قانون خالیبودن» بیان میکند: برای اینکه چیزهای نو و زیبا وارد زندگی ما شوند، ابتدا باید با رها کردن چیزهای کهنه فضا ایجاد کنیم. تا وقتی که جسارت نکنی آن «پیانو» (گذشته) را پس سر بگذاری و رها کردن آن را بپذیری، انرژی تازه جهان نمیتواند جریان یابد.
نتیجهگیری: رها کردن و آزادی در سفر روحانی
مهاجرانی در نوشتار کآن گلتن احتمالاً هنگام رها کردن پیانوهایشان در صحرا گریه میکردند. اما کسانی که پیانوها را رها کردند، همانایی بودند که به «دنیای نو» رسیدند. رها کردن درد داشت، اما آزادی که پس آن میآمد، بیشتر از تمام پیانوها ارزشمند بود.
جام خود را امروز خالی کن. بار خود را سبک کن تا این سفر روحانی چالشبرانگیز بتواند تو را با ایمنی به مقصد برساند. رها کردن آغاز هر تحول است.
در بحث شرکت کنید: از شما دعوت میکنم تأملات خود را با یک جامعه جهانی از جستجوگران به اشتراک بگذارید.